Para-şut:)

Aynı yerde yarım saatten fazla oturamıyorum,bu sebeple her yolculuk benim için yeni bir rekor denemesi oluyor.
Uçaklarda,otobüslerde hostesleri,hostları;
'ne kadar kaldı,daha çok var mı,yarım saatten az değil mi?'
ve muadilleri olan sorularımla bezdirdiğimi de düşünüyorum bazen.Umarım onlar da öyle düşünmüyorlardır :/
Hatta sağımda solumda horul horul uyuyan insanları da kıskandığımı itiraf etmeliyim,onlar başlarını oraya buraya dayamış,yolculuktan kopmuş astral bir seyahate doğru yol almışken,ben kapanmak bir yana kısılmanın bile yanından geçmeyen faltaşı gözlerimle ve dik oturuşumla otobüsteysem, yola,uçaktaysam o minnacık ekrana kilitleniyorum.
Çünkü hareket halindeyken kitap bile okuyamıyorum.

Bir yerlere gitmeyi bu kadar çok severken,başkalarının kullandığı araçlarda yolculuk etmeye bu kadar tahammül edemeyişim, bende birşeylerin eksik kodlandığını düşündürüyor bana:)

Yani demem odur ki;
2 gün sonra yine yollardayım,benden 5 buçuk saat aynı yerde oturmam isteniyor,pek sevgili hosteslere,bir o kadar saygıdeğer hostlara ve bana Allah'tan sabır diliyorum.
Gerçi bu defa kalabalığız arkadaşlarım var yanımda.
Aklımızdan," F11'e bizden bir alevli meyve" şeklinde diyaloglar geçiyor,hadi bakalım...


İki gün içinde bir uçaktan paraşütle şutlanan birini görürseniz -lacivert şortlu- o ben olabilirim :)